Het Grote Noordzeevis kookboek

PrintE-mail
16/10/2014

Het gesproken woord telt

Dames en heren,

Vandaag krijgen we Noordzeevissen en -schaaldieren op ons bord. De aanwezige koks en levensgenieters zullen dit ongetwijfeld toejuichen, maar ook voor de visserijsector is dit een goede zaak. Elke sector heeft immers nood aan publieksinitiatieven, zoals dit kookboek, om zijn merites onder de aandacht te brengen en zijn voortbestaan te verzekeren.

Kok en consument zullen in dit boek een overzicht kunnen terugvinden van de zeevissen en schaaldierenuit de Noordzee, welke vis je eet in welk seizoen, maar het biedt tegelijk ook interessante zijsprongen over vangsttechnieken, selectiviteit, bodemberoering en brandstofverbruik. Correcte informatie over de sector kan alleen maar het respect tussen visser en consument doen toenemen.

Naar vis kan je kijken vanuit verschillende standpunten. In mijn geval vanuit een beleidsstandpunt. Als minister van Landbouw ben ik onder meer bevoegd voor de zeevisserij. Ik maak gebruik van deze gelegenheid om een paar klemtonen uit mijn nieuwe beleidsnota mee te geven. Ik zal, om het in uw jargon te zeggen, alvast een visje uitgooien.

De uitdagingen voor de visserij zijn groot en, zoals u vandaag allen weet: koken kost geld. Onze vloot is aan vernieuwing toe en een verjonging binnen de visserijsector dringt zich op. Door het EU-kader, dat daarvoor nauwelijks investeringssteun toelaat, zullen nieuwe methoden moeten worden gezocht om de visserij betaalbaar en aantrekkelijk te maken, waarbij nieuwe ondernemingsvormen niet kunnen worden uitgesloten. Ook door de ecologische implicaties van de zeevisserij dringen milieuvriendelijker vistechnieken met minder bodemberoering en een hogere energie-efficiëntie zich op.

Als Vlaamse overheid willen wij de zeevissers hierin graag begeleiden en ook de jongeren en starters willen wij ondersteunen en motiveren door een toekomstgericht beleid, samen met de sectorpartners. Voor een kleine sector als de zeevisserij is het immers nog meer van belang dat de Vlaamse overheid als een betrouwbare en constructieve partner optreedt. Het gaat telkens om het zoeken en bijsturen van de gewenste koers in een omgeving die zowel Europees als maatschappelijk in een stroomversnelling zit.

 

Dames en heren,

Visbestanden variëren voortdurend in weerkerende cycli, ze worden natuurlijk beïnvloed in hun grootte door de mate van bevissing, door het klimaat, door de seizoenen …  Deze gegevens worden verzameld door de onderzoekers op het ILVO. De uitbreiding van de biologische gegevenscollectie vormt trouwens  de basis voor de verdere verduurzaming. Ook voor de culinaire sector komt het er op aan om zich te blijven informeren, om wakker te blijven, als ze op een verantwoorde manier vis willen aankopen.

Verduurzamen is niet alleen in de Nederlandse taal, maar ook in de visserij een werkwoord. En de duurzaamheid van de visserij vaststellen alleen maar op basis van het vistuig of op de momentopname van het visbestand, dat wordt meer en meer gecontesteerd.

Duurzaamheid is ecologisch, maar zeker ook economisch en sociaal. Een van de onderzoeksprojecten waar ik veel van verwacht is het Valduvisproject van ILVO. Via het completer in kaart brengen van de duurzaamheid, moet het mogelijk worden om meer genuanceerde en meer betrouwbare informatie door te leveren aan de studiebureaus die uiteindelijk de duurzaamheidslabels toekennen. Het eerste model van Valduvis is opgesteld, het proefdraaien met de betrokken stakeholders om de werkbaarheid en foutmarges te controleren kan beginnen.

De visserijsector bevindt zich in een belangrijke transitiefase. Een belangrijke externe uitdaging is en één die uit Europa komt: de discard ban. U weet dat Europa werkt aan een verplichting om alle opgehaalde vis (ook de ondermaatse) mee aan land te brengen: de zogenaamde aanlandingsverplichting die in de plaats komt van de teruggooi. De vissers en het visserijonderzoek zijn logischerwijze bezig met steeds selectievere vangsttechnieken. Men gebruikt ontsnappingspanelen voor krabben, zeesterren, zeeëgels, etc. in de buik van het net, ontsnappingspanelen voor rondvis in de rug van het net, verscheidene configuraties van de kuil (het eind van het net, waar de vis in opgevangen wordt) die betere doorstroming toelaten en dus brandstofverbruik verminderen. ILVO experimenteert ook met scheidingspanelen voor tong en schol op basis van hun gedrag in het net (tong heeft sterkere neiging om naar beneden te zwemmen)…

Vlaanderen, en de wetenschappelijke instellingen van mijn beleidsdomein, zoekt dus mee naar innovatieve oplossingen.

 

Dames en heren,

Wij gaan tijdens deze legislatuur trachten de inspanningen rond duurzaamheid door te trekken tot bij de distributiesector. Zoniet, dreigen wij achter het net te vissen In dat licht juich ik de bredere aandacht voor zeevisserijproducten en hun toepassingen, zoals via dit prachtige boek, toe.

 

Ik dank u.

Boekvoorstelling Oostende